Strona parafii świętego Józefa

w Kalwarii Zebrzydowskiej


Wszystkim parafianom i gościom 
życzymy błogosławieństwa Bożego!


Jesteś tutaj: Strona główna Eucharystia Zaczepki ewangeliczne (archiwum) II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, ROK A

II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, ROK A




PIERWSZE CZYTANIE                                       (Rdz 12,1–4a)

Powołanie Abrahama na ojca ludu Bożego

Czytanie z Księgi Rodzaju.

Pan Bóg rzekł do Abrama: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą, a tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i Ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi”.

Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot.


Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY                                                            (Ps. 33,4–5.18–19.20 i 22)


Mamy nadzieję w miłosierdziu Pana.

Słowo Pana jest prawe, *
a każde Jego dzieło godne zaufania. 
On miłuje prawo i sprawiedliwość, *
ziemia jest pełna Jego łaski. 

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy czekają na Jego łaskę,
aby ocalił ich życie od śmierci *
i żywił ich w czasie głodu. 

Dusza nasza oczekuje Pana, *
jest naszą pomocą i tarczą. 
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska według nadziei, *
którą pokładamy w Tobie.


DRUGIE CZYTANIE                                           (2 Tm 1,8b–10)

Bóg nas powołuje i oświeca

Czytanie z Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Tymoteusza.

Najdroższy:
Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według danej mocy Boga, który nas wybawił i wezwał świętym wezwaniem, nie dzięki naszym czynom, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami. Ukazana natomiast została teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a rzucił światło na życie i nieśmiertelność przez Ewangelię.


Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ                    (Mt 17,7)


Chwała Tobie, Królu wieków.
Z obłoku świetlanego odezwał się głos: 
„To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. 
Chwała Tobie, Królu wieków.


EWANGELIA                                              (Mt 17,1–9)

Przemienienie Pańskie

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło.

A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”.

Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”.

Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: „Wstańcie, nie lękajcie się”. Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: „Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie”.


Oto słowo Pańskie.



Biblia – zapisem dialogu Boga z człowiekiem


„O Tobie mówi moje serce:

«Szukaj Jego oblicza»” (Ps. 27,8).


Święty Jan Paweł II nauczał w roku 1979, na krakowskich

Błoniach: „Musicie być mocni, (...) mocą tej wiary, nadziei

i miłości świadomej, dojrzałej, odpowiedzialnej, która pomaga

nam podejmować ów wielki dialog z człowiekiem i światem

na naszym etapie dziejów – dialog z człowiekiem i światem,

zakorzeniony w dialogu z Bogiem samym: z Ojcem przez Syna

w Duchu Świętym – dialog zbawienia”.


Biblia jest księgą, opisującą dramatyczne dzieje Boga

i człowieka. Dramatem Boga jest człowiek – dzieło Jego

„ręki”, stworzone jako „bardzo dobre”, który przez własny

wybór zapadł na nieuleczalną chorobę ducha pod wpływem

zbuntowanego anioła. Od tamtego zdarzenia pozostaje

duchowo rozdarty między dobrem a złem – sprzecznymi

skłonnościami walczącymi ze sobą nieustannie.

Biblia, dzieło napisane przez ludzi, pod natchnieniem

Ducha Świętego,  rysuje wyraziście, przy pomocy oszczędnych

słów i sformułowań, sugestywny obraz historii człowieka

na przestrzeni dziejów. Bóg – Stworzyciel stale towarzyszy

ludziom na obranej przez nich drodze i nie rezygnuje

z niepokojenia ich serc poszukiwaniami sposobu naprawienia

zachwianej przez grzech pierworodny relacji miłości.


„Pismo Święte uczy – mówił Jan Paweł II w Orędziu

na Światowy Dzień Pokoju w roku 2005 – że na początku

dziejów Adam i Ewa zbuntowali się przeciw Bogu,

a Kain zabił swego brata Abla (por. Rdz 3-4). Były to pierwsze

błędne wybory, po których na przestrzeni wieków nastąpiły

niezliczone dalsze. Każdy z nich ma istotne znaczenie

moralne, które zakłada określoną odpowiedzialność podmiotu

i wiąże się z podstawowymi relacjami osoby z Bogiem,

z innymi osobami i ze światem stworzonym”. W wymiarze

kosmicznym nie ma stworzenia, które dorównywałoby

człowiekowi. Jest on istotą przekraczającą materię, ciekawą

świata, który go otacza, zdolnym do analizy sytuacji

życiowych i wyciągania z nich wniosków. Myślami wybiega

w przyszłość i sięga do przeszłości. Tylko człowiek podejmuje

zagadnienia pozamaterialnego bytowania, związane z etyką,

z sensem życia i jego celowością.


Cała treść Ksiąg Świętych Starego i Nowego Testamentu

ujawnia, że Bóg chce być blisko swego ludu. Zabiega,

aby był znany i kochany na miarę człowieczych możliwości.

Nawiązuje łączność ze zdolnymi odpowiedzieć na Jego

wezwanie. Można nawet powiedzieć, że walczy o człowieka

nastawionego pozytywnie na odbiór Jego sygnałów.

Prorok Jeremiasz zapisał obietnicę Boga dla ludu

utrapionego wojnami: „Pan się mu ukaże z daleka:

Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego zachowam

dla ciebie łaskawość” (31,3). Podobne obietnice Boże,

dotyczące poszczególnych ludzi, mamy w całym Piśmie

Świętym, zwłaszcza w Ewangeliach. Trudne do zrozumienia

pozostają tajemnice Bożej miłości, które skłoniły Stwórcę

do uniżenia, gdy w Synu Swoim zszedł na ziemię.


Jest w Nowym Testamencie opis Przemienienia Pańskiego

na górze Tabor. Tam miało miejsce pełne objawienie się

Boga człowiekowi. Gdy Jezus ukazał się uczniom w Boskim

Majestacie, Jego nadziemski wygląd, obecność z Nim

największych autorytetów Starego Przymierza: Mojżesza

i Eliasza – przemowa do Piotra, Jakuba i Jana, wywołują

wstrząs, głębokie przeżycie, którego już nigdy nie zapomną:

„upadli na twarz i bardzo się zlękli” (Mt 17,6). Od tego

wydarzenia będą z pełnym przekonaniem świadczyć, kim jest

Jezus Chrystus. Pójdzie za nimi usłyszany z Nieba głos:

„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie,

Jego słuchajcie” (Mt 17,5). Krótkie „przykazanie” Mistrza,

gdy schodzili z góry: "nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu,

aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie” (Mt 17,9) – to lekcja

wielkiej Tajemnicy. Przez objawienie na Taborze Bożej

obecności i zapowiedź zmartwychwstania, Piotr Apostoł,

wprowadzony wcześniej w plan odkupienia przez Krzyż,

wzmocnił swoją wiarę i przywiązanie do Nauczyciela.

Jeszcze przed Przemienieniem Jezus usłyszał od niego wyznanie:

«Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego» (Mt 16,16). A jednak

nawet on, gdy Chrystus „zaczął wskazywać swoim uczniom,

że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych

i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity

i trzeciego dnia zmartwychwstanie”, wziął Go „na bok i począł

robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to

nigdy na Ciebie»”. Wtedy Chrystus "odwrócił się i rzekł

do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą,

bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki»” (Mt 16,21-23).

Czyli Piotr także nie zrozumiał do końca trudnej drogi zbawienia

przez ofiarę Krzyża i uległ zwątpieniu zasianemu przez kusiciela.

„Dialog” człowieka z Bogiem, spisywany w Biblii trwa

w każdym pokoleniu i dotyka różnych etapów życia człowieka –

od wieku młodzieńczego, poprzez wiek dojrzały, aż po przejście.


Święty Jan Paweł II, znając „Tabory” i „Golgoty” człowieka,

szerzej rozważał ten temat w katechezie, w 2002 roku:

„Na górze Tabor lepiej rozumiemy, że droga krzyża

i droga chwały są nierozdzielne. Chrystus, wypełniając

do końca plan Ojca, w którym było zapisane, że będzie musiał

cierpieć, żeby wejść do chwały (por. Łk 24,26), doświadcza

przed czasem blasku zmartwychwstania. Również i my,

każdego dnia niosąc krzyż z wiarą przepełnioną miłością,

poznajemy oprócz ciężaru i surowości  także jego moc,

która odnawia i pociesza. Podobnie jak Jezus, otrzymujemy

owo wewnętrzne światło, zwłaszcza podczas modlitwy.

Kiedy serce zostaje «zdobyte» przez Chrystusa, odmienia się

życie. Najbardziej wielkoduszne i przede wszystkim trwałe

wybory są owocem  głębokiego i długotrwałego zjednoczenia

z Bogiem w modlitewnej ciszy. Prośmy Pannę Maryję,

która umiała milczeć  i potrafiła ustrzec światło wiary

nawet w najmroczniejszych godzinach, o łaskę przeżycia

Wielkiego Postu w klimacie modlitwy. Niech Maryja

oświeca nasze serca i pomaga wiernie wypełniać Boże plany

w każdych okolicznościach.

Wedle zgodnych relacji ewangelistów Łukasza, Marka

i Mateusza Jezus zaprowadził apostołów Piotra, Jakuba i Jana

«na górę wysoką», utożsamianą z górą  Tabor w Galilei.

Tam przemienił się wobec nich: «twarz Jego zajaśniała

jak słońce, odzienie stało się białe jak światło» (Mt17,2).

Obok Niego pojawiły się czcigodne postaci Mojżesza i Eliasza.

W tej samej chwili ze «świetlanego obłoku» dał się słyszeć

głos Ojca: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam

upodobanie, Jego słuchajcie!» (Mt 17,5).Ta tajemnica,

której Chrystus zabronił wówczas ujawniać (por. Mt 17,9),

po Jego zmartwychwstaniu stała się integralną częścią

Dobrej Nowiny: Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym,

którego dzisiaj kontemplujemy jaśniejącego blaskiem chwały.

W dwa tysiące lat później Kościół z taką samą mocą powtarza,

że Chrystus jest światłością świata!

Jego światło każdego dnia nadaje sens naszej egzystencji”.


Ks. Stefan Misiniec

Drukuj PDF

Idź do góry

Msza święta szkolna

w niedziele o godzinie 11:00
 
/fot. J. Leski/

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy w każdą środę o godzinie 17:45



Intencje do nowenny można składać pod obrazem Matki Bożej przy Ołtarzu Głównym 

HISTORIA OBRAZU

Kazanie maryjne na Mszy świętej w środę o godz. 18:00 
 

Polecamy


Gość Niedzielny

Papież Franciszek na Twitterze

Jubileusz Miłosierdzia

W diecezji


Światowe Dni Młodzieży

Archidiecezja Krakowska

Szpital Domowy 

Copyright © Parafia św. Józefa w Kalwarii Zebrzydowskiej 2017

Template by Joomla 2.5 Templates & Przeprowadzki zagraniczne Kraków.